Φεύγουμε αργά σταθερά γεμάτοι πείσμα
Περνάμε θορυβώδεις και ματαιόδοξοι
και χαράζουμε τον αιθέρα
Νομίζουμε ότι εκεί από που περάσαμε
θα μείνει ένα κενό που θα καλυφτεί με άνθη και ήχους μαγικούς και προσμονή
αθωότητας
Η κουρτίνα του χρόνου όμως κλείνει
πίσω μας απαλά κι αποφασιστικά και μόνο μια μικρή ρυτίδα γύρω από το στεγνό
στόμα απομένει
Άσβηστη υπογραφή αμηχανίας και
πικρού αυτοσαρκασμού
Κακόφωνοι και πληκτικοί επιμένουμε
να γεμίζουμε τον κόσμο με την δυσώδη σιωπή μας
Οι άλλοι που μένουν πίσω χώνουν τα
κεφάλια τους σε κρύες γελαστές μάσκες
Κουνάνε τα χέρια και οι κινήσεις
τους αιωρούνται στον βραδινό αέρα Κομμάτια μάρμαρα με σκουριές που χορεύουν
ακόμα κι όταν εμείς χανόμαστε στην στροφή
Μιλάνε και κινούνται αργά χορεύοντας
ίσως ή μάλλον ξεμουδιάζοντας τα μέλη τους που για χρόνια ήταν χωμένα σε
τσιμεντένιες θήκες μιας χλιαρής αγαπούλας
Κι εμείς περνάμε και από το παράθυρο
ενός οχήματος βλέπουμε ένα κομμάτι μας να ξεκολλά και να μένει πίσω
Είναι η ψυχή μας που μένει πίσω
Κρατά στο χέρι τη μάσκα που δεν θα
φορέσει ποτέ αυτός ο εαυτός μας που δεν είχε την ικανότητα της προσποίησης και
του ψεύδους
Στέκεται εκεί μαζί με τους άλλους
που απλοί ευθυτενείς μοναχικοί και αλύγιστοι ως οι βράχοι των ορέων που άλλη
συμπεριφορά από την αντίσταση δεν γνωρίζουν
Όσοι μπορέσαμε να φύγουμε, φωνάζουμε
και σαλεύουμε τις φαντασιώσεις και τους τυχοδιωκτισμούς ως ιδανικά πασπαλισμένα
με ελπίδα
Κάνουμε νόημα να έρθει η γεμάτη
μνήμες ζωή μαζί μας αλλά αυτή μένει πίσω και σκεπάζεται από τις αναμνήσεις που
συνέχεια ξεπετάγονται από κάτω
Όλα σκεπάζονται από τη σκόνη που
πέφτει τα μεσάνυχτα από τα αστέρια Μικρά κομμάτια ήλιων και κομητών που
μπόρεσαν να ξεφύγουν το φράγμα των νεφών
Άγγιξε για λίγο το παγωμένο σύμπαν
και καταλάγιασε στις καρδιές μας
Πασπαλίζει τους μεταλλικούς ουρανούς
μας και ανακατεύεται με την αισθησιακή δρόσο που γεμίζει τις βόρειες νύχτες
ξεδιάντροπα
Άσπρη κίτρινη πούδρα που χορεύει και
στριγγλίζει ταξιδεύοντας στις φτερούγες του άγριου σιμούν μας υποδέχεται
Πηγαίνουμε αδαείς κι ανυποψίαστοι
προς την ωχρή καυτή σκόνη που βάφεται ως εκπορνευόμενη παιδίσκη κόκκινη κάθε
δειλινό
Εντός της αποσυντίθεται το σώμα μας
και μικροί κόκκοι γράφουν στο τελευταίο γαλάζιο τα μηνύματα που έπρεπε να
κάνουμε όταν ψάχνουν για ίσκιο οι σκορπιοί και λυσσάνε τρέχοντας ζαβά στην
πυρακτωμένη άμμο
Ο καύσων πυρπολεί τα σώματα κι
εξαϋλώνει κυρίως τις μνήμες
Καθώς αφομοιώνομαι στο βρομισμένο καφέ και στο κίτρινο
χαράζω με δύναμη τον ουρανό και τότε ένας κρότος σπάει τα τύμπανα
των μελαψών καλλιτεχνών που περιμένουν να ξεκινήσει το γλέντι τη
μεγάλη νύχτα του Ραμαζανιού
